یه موقع هایی هست که ادم هزاریم که تودلش چیزی نباشه دلش می گیره ! خیلی اوقات می ترسم بنویسم . .... می ترسم اونی که نباید ببینه ببینه و مسخرم کنه یا اونی که نمی شناسم فکر کنه که این بابا یه تختش کمه .... ولی خوب این بهتر از اونیه  که هیچ چیز نمی نویسه وهمه چیزش رو تو خودش می ریزه و دست اخر به این نتیجه می رسم که تو برای خودت می نویسی هرچند تو یه رسانه پخشش میکنی ...........

یه موقع هایی هست که ادم خسته میشه از زندگیش یه موقع هایی هست که ادم منتظر یه تلنگره که اتیش بگیره ! یه بهونه ساده می تونه اتیشش بزنه .....

وقتی اتیش می گیری میری تو لاک خودت فرقی نداره لاکت کجا باشه ....

وقتی رفتی تو لاکت حالا اینکه چی گوش بدی باید برات مهم باشه ...

مثلا :

تو اي ساغر هستي       به کامم ننشستي
نه دانم که چه بودي    نه دانم که چه هستي

اینجاس که به قول هایده از اون می پرسی چرا در کام همه نشستی ولی نوبت به کام ما که رسید کام ما رو تو کوه قاف بستی ؟

یا می گی همون حرف مورد علاقه من : هی ..........

نمی دونم چرا بعضی ادما تو زندگیشون شانس دارن بعضی ها نه ! نمی دونم چرا خدا به ماکه می رسه حکمتش می خوابه ! میره تعطیلات ...

چقدر حال می داد خدا به همه بنده هاش می داد انقدر می داد که دل بنده هاش درد نگیره .... البته اینجا جای یه بحث علمی هم داره که میزارم برا دانشمندان و اون اینه که اگه به همه می داد کار خودش سبکتر می شد ودیگه هر وقت بنده ها ش گیر می کردن دیگه اسمش رو صدا نمی زدن . می دونید چقدر صرفه جویی در وقت بود همیشه به کسایی که شانس میارن حسودی میشه ! چون حتما خودم نمی آرم دیگه ! ولی این همه وقت برام زیاد مهم نبوده این برام مهم بوده که همیشه اونایی که شانس میارن یک دهم مرام و معرفت اونای دیگه رو ندارن .همیشه میگم شانس مال کسایی که الله اکبر الان یه چیزی میگم ......

بزار یه طور دیگه بگم شانس مال ما نیست ... این طور بهتره ما همیشه کمیتمون لنگ می زنه .

باز می گم :