این ترس فقط شامل فقدان آدم‌ها نمی‌شه بلکه اگه یه ذره دقت کنم می‌بینم که تو مسائل خیلی کوچیک هم که به چشم نمی‌آد، ترسه هست. مثلاً مادامی که یه وسیله پیش پا افتاده رو دور و بر خودم می‌بینم اصلاً متوجه نیستم که چقدر برام ارزش‌داره ولی به محض این‌که یکی بیاد و ازش تعریف کنه و مثلاً پیشنهاد بده که اگه نمی‌خواهی‌اش بده به من، انگار همه هوش و حواسم جمع اون وسیله می‌شه و تازه متوجه می‌شم که عجب چیز بدرد بخوریه و دو دستی می‌چسبم بهش تا یه وقت از دستش ندم ... یه سایه چشم بود که یکی از دوستام بهم هدیه داده بود و من چون زیاد از سایه استفاده نمی‌کنم افتاده بود گوشه کمدم و فقط در حد یکی دو بار ازش زده بودم و خلاص. خواهر یه بار ازم قرضش گرفت و استفاده کرد و فرداش بهم زنگ زد و گفت عجب جنسی داره این، از کجا خریدی ؟ منم که انگار تازه دیده بودمش گفتم یکی از دوستام داده بهم. گفت اگه استفاده نمی‌کنی می‌دیش به من؟ منم که جوگیر بودم، گفتم چرا که نه؟ بیا! مال تو باشه. خانم و آقایی که شماها باشین در ازای این حاتم بخشی‌ام ، بظاهر آروم بودم ولی یه دفعه یه آتیشی به جونم افتاد که بیا و ببین ... با خودم گفتم دیدی چه جیزی رو از دست دادی؟ بس که بی‌لیاقتی... حتماً یکی دیگه باید بیاد و بهت بفهمونه که عجب جنسی داشته ؟ خودت کور بودی؟ و بعد هم زنگ زدم به اون دوستم که دوست جونم می‌شه ازت بپرسم اون سایه‌هه رو از کجا گرفته بودی و بازم ازش دارن و ... دردسرتون ندم تا یکی دیگه ازش تهیه نکردم، آروم نگرفتم. فکر می‌کنین سرنوشت دومی چی شد؟ هیچی همون‌جا بغل بقیه وسایلم افتاده روی میز و من فقط چند روز برخلاف عادت هر روزه‌ام یه خروار ازش رو می مالیدم پشت چشمم  و بعد هم به همون نتیجه اولیه‌‌هه رسیدم که من با سایه چشم به اون شکل حال نمی‌کنم.

این یه مثال خیلی ساده از این ترسه و فقط عنوانش کردم تا بگم چقدر می تونه سطحی باشه و به چشم نیاد ولی هست.  

ترس از دست دان آدما که دیگه نگو خیلی گسترده‌ست. عواقب و دردسرهاش و وقتی به شکل یه نقص درمی‌آد بحدی مخرّبه که می تونه عملاً حق انتخاب رو ازت بگیره . چون در انتخاب‌ها حرف اول رو اون ترس می‌زنه و نه معیارهای ارزشی. من وارد یه رابطه دوزاری می‌شم فقط صرف این که می ترسم یارو رو از دست بدم، کاری رو انتخاب می‌کنم که اصلاً شناخت و تمایلی بهش ندارم و فقط چون رقیبی هست، و من می ترسم اون موقعیت رو از دست بدم، بعنوان یه شغل دائم اونو انتخاب می‌کنم. آدمای تکراری، بدردنخور و هزاران وسیله بی‌استفاده رو دور و بر خودم جمع می کنم و نگه می دارم که فقط باشن . اگه خوب نگاه کنم برای خیلی از روابطم دلیل درست و درمونی برای شروعشون نداشتم و اکثراً رقیبی درکار بوده و من از ترس از دست دادن اون آدم رفته‌ام سراغش . خیلی از وسایلم رو نیازی بهشون ندارم ولی تا می‌خوام بدم بره، یه دفعه می گم حالا بذار باشه، شاید یه روزی بکار بیاد و اون روز هیچ‌وقت نمی‌رسه ...