رسید گفت شب برمی‌گردم. گفتم نه بریم خونه کلی شام درست کردم همون غذایی که دوست داری  (دلمه فلفل و بادمجان)  با یک جور برانی من درآوردی. سالاد هم درست می‌کنم. سیب هم که عادت داری هر روز بخوری -گرفته‌ام. برای صبحانه هم عسل و نان سبوس‌دار و شیر و خامه. برای دو هفته‌ای که اینجا می مونی کلی خرید کردم  برنامه ریخته‌ام. همه چیز آماده است.

 اضطراب داشتم . دلشوره لعنتی. دستپاچه‌ بودم . می‌ترسیدم ازش؟ اخه سه سالی می شد ندیده بودمش ..... فکر دیدارش به ترسم می‌ندازه؟ این روزها هر کجاکه می رفتم هرکاری که می کردم فقط به فکر این بودم که بعداز سه سال چی شده که می خواد بیاد . بعد از سه سال لازم بود سنگ‌ها را با خودم و احساسم نسبت به این ادم  وا بکنم. ترس نیست. دستپاچگیه . همیشه این "الکترا"ی کوفتی تو زندگیم نقش داشته. تو تمام کارهام. درس خواندنم. شغلم. مردهای زندگیم. حتی لباس پوشیدنم. یا حتی لج کردنم باهاش. طغیان کردنم مقابل این و آن و بعدها هم مقابل خودش.

اولین باربودکه می اومد خانه ام دلشوره داشتم  دلم می‌خواست همه چیز عالی باشه. بی نقص. می‌خواستم خودم هم عالی باشم. دلم می‌خواست  تحسینم کنه. احتیاج به تحسینش داشتم . سال‌ها می‌گذره از وقتی که با غرور تحسینم می‌کرد. می‌خواستم دوباره تحسینم کنه. به خودم می گفتم اگر بدون تحسین از اینجابره من دیگه چیزی ندارم که بهش ببالم. اگر هم شاکی بشه از دستم که بیچاره شده‌ام. آن‌وقت از غصه خواهم مرد.

..... من هم نهایت سعی‌ام رو می‌کنم که با وجود خودخواهی‌ها و بداخلاقی‌هام، دختر خوبی باشم این مدت. عصبانی نشم از دستش. باهاش لج نکنم. به یاد عصیان‌های گذشته، سر بحث و جدل را باهات باز نکنم. بگذارم که اینجا، حداقل اینجا کمی استراحت کنه و بعد برگرده بره  تا دوباره تمام مکافات‌های خانواده را به عنوان فرد بزرگ خانه "کاف" تا آخر عمرت به دوش بکشه .

نمی دونم چرا از این قالب خوشش میاد گفت بذار تاوقتی اینجام همین باشه

خیلی پراکنده شد خودمم می دونم .

 هنوز دلشوره دارم که چی شده که برگشته