همیشه همینطور است. ابرهای سیاه آسمان را می گیرند. روزها بی وقفه باران می بارد. همه بدبختی های ناگزیر در عرض چند هفته به سراغ آدم می آیند. من اینجور وقت ها تبدیل به یک رادیوی پیر می شوم که هیچ برنامه ای پخش نمی کند(گرچه امواج را دریافت می کند). قصه های کوتاهی می نویسم که هیچ چیز شگفت انگیزی ندارند و اغلب عمر کوتاهی دارند( روی دستمال کاغذی های  توی جیبم توی لباس شویی آب بندی می شوند). ماه ها می گذرد. در و دیوار اینجا را سکوت می گیرد و مجبور می شوم نصف شب با صورتی از شرم سرخ، پاورچین به اینجا بیایم ...****
دیروز بعد ازماه ها، خانه را مرتب کردم. قاب عکس‌هایی که دوسالی میشه به درودیوار اتاق گذاشتم همه رو عوض کردم. رفتم حمام. کلی لباس شستم .لیوان و فنجان ها را با وایتکس شستم. یه نهار توپ درست کردم . رفتم خانه کتاب کلی کتاب خریدم همون کتابایی که توی این مدت فرصت خریدشو نداشتم .کتابخونه رو تمیز کردم دیگه ساعت 8بعداظهر شده بودداشتم دورو برم نگاه می کردم دیدم خیلی عوض شده خوشحال بودم از اینکه عوض شده – عوض شدم .تلفن زنگ خورد،خودش بود می خواستم براش زنگ بزنم ولی خودش بعداز ماهها زنگ زد می خواست بیاد خونمون خیلی خوشحال شدم چون دوست داشتم بیاد و ببینه که چقدر عوض شده همه چیز حتی لیلا .....اومد –دید- حرف زدیم – داد زدیم – خندیدیم – گریه کردیم – خوندیم – نوشتیم – گوش کردیم ..... دیگه باید می رفت ولی بهم گفت :باید ادامه بدم جوری که دیگه از این اتفاقات نیفته ....گفت : چرا انقدر اشتباه ولی من باهاش کلی بحث کردم گفتم چرا این حرفا می زنی اینا اشتباه نبوده همش تجربه بوده وحالا هم خوشحالم از اینکه کلی تجربه بدست آوردم ..... رفت نمی دونم تاکی ؟؟؟ولی میاد مطمئنم که برمی گرده .